پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 A Critique of the Paper "the Paradox of Informing from Absolute Unknown: Analyzing the Concept of ‘Information" ‘. نقدی بر مقالة «پارادوکس اخبار از مجهول مطلق: تحلیل مفهوم «خبر»» 1 43 840 FA مهدی اسدی دکترای فلسفه دانشگاه تهران Journal Article 2013 05 03 The main purpose of this essay is to review and criticize the paper published earlier in this journal, Logical Study, titled ‘the Paradox of the informing from Absolute Unknown: Analyzing the Concept of information’ written by Sharifzadeh and Hodjati. In spite of having some useful points, the paper is, in several aspects, problematic. We review and criticize respectively such problematic points as: the expression of non-judgeability (ukmnāpadhīrī) in the absolute unknown (majhūl muṭlaq) debate; the invalidity of refer to Qaramaleki and Jahed in the criticism of the previous solutions; absolute non-existent division (ma‘dūm muṭlaq) into ontological and epistemological non-existent; the relationship between the absolute unknown and the absolute non-existent, and their solutions; neglecting the rule of far‘īyah and the predecessors’ strong definitions of the absolute non-existent; the solutions of the paper and its frequent inconsistencies; the successfulness of the paper in showing the indefensibility of the previous solutions; criticism of the analysis of the paper of ‘information’ (khabar) and probably of speech (sukhan); and misunderstanding the predecessors’ purpose; neglecting the definition of absolute unknown and the reason why it couldn’t be informed and spoken. هدف اصلی این جستار نقد و بررسی مقاله‌ای است که پیش‌تر شریف‌زاده و حجتی با عنوان «پارادوکس اخبار از مجهول مطلق: تحلیل مفهوم «خبر»» در همین مجله به چاپ رسانده‌اند. این مقاله‌ با وجود برخورداری از برخی نکات مثبت دربردارندة چندین نکتة قابل نقد است. ما نکات قابل نقد را گزارش می‌کنیم و می‌سنجیم؛ مواردی چون تعبیر «حکم‌ناپذیری» در مجهول مطلق، عدم اعتبار ارجاع به قراملکی و جاهد در نقد راه‌حل‌های پیشینان، تقسیم‌بندی معدوم مطلق به «هستی‌شناختی» و «معرفت‌شناختی»، رابطة مجهول مطلق و معدوم مطلق و راه‌حل آن‌ها، غفلت از قاعدة فرعیه و تعریف قوی قدما از معدوم مطلق، راه‌حل‌های مقاله و تناقض‌گویی‌های مکرر آن؛ عدم موفقیت مقاله در نشان‌دادن خدشه‌پذیر‌بودن راه‌حل پیشینان، خدشه‌پذیربودن تحلیل مقاله از «خبر» و احتمالاً از «سخن» و بدفهمی مقصود قدما، و غفلت از تعریف مجهول مطلق و دلیل خبرناپذیری و سخن‌ناپذیری آن.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 Normativity of Meaning هنجاری‌بودن معنا 44 64 841 FA سید محمدعلی حجتی دانشیار فلسفه دانشگاه تربیت مدرس هومن محمد قربانیان دانشجوی دکتری دانشگاه تربیت مدرس 0000-0001-6601-063X لطف‌الله نبوی دانشیار فلسفه دانشگاه تربیت مدرس ارسلان گلفام دانشیار زبان‌شناسی تربیت مدرس Journal Article 2013 06 04 Many philosophers claim that semantic content of language is normative, which means that meaning of a term prescribes the pattern of use or determines which pattern of use can be described as ‘correct’. The most important arguments for normativity, made by Kripke, Boghossian and others, are based on the concepts of ‘regularities’, ‘correct uses’ and ‘possibility of semantic mistakes’. But some philosophers have scrutinized the slogan ‘meaning is normative’ and have found some flaws in pro arguments. There are good reasons to consider the normativity of meaning as a side effect of ‘being public ’; that is, meaning, as itself, is neutral to correct or incorrect uses, but the moral or social laws of society impose several norms on language. بسیاری از فیلسوفان مدعی هستند که معنا و محتوای سمانتیکی زبان، امری هنجاری است، یعنی معنای یک کلمه تعیین‌کنندة الگوی درست‌کاربرد بوده و این الگو را تجویز می‌کند. مهم‌ترین استدلال‌هایی که فیلسوفانی مانند کریپکی و بوقوسیان به نفع هنجاری‌بودن معنا ارائه داده‌اند بر مفاهیمی مانند «قواعد»، «کاربردهای صحیح»، و «امکان خطای سمانتیکی» استوار است. اما برخی فلاسفه، ادعای هنجاری‌بودن معنا را زیر سؤال برده و انتقاداتی به آن وارد کرده‌اند. در این مقاله از این نظریه که هنجارهای زبانی ریشه در جنبة اجتماعی زبان دارند دفاع می‌شود؛ یعنی معنای کلمات به خودی خود، در مورد کاربردهای صحیح و ناصحیح بی‌طرف است، اما قوانین اخلاقی یا اجتماعی هر جامعه هنجارهایی را به زبان تحمیل می‌کند.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 The Pseudo-Conceptuality of Inherently Impossible Affairs «مفهوم‌نمایی» محالات ذاتی 65 88 842 FA بهزاد حمیدیه استادیار الهیات دانشگاه تهران Journal Article 2013 04 10 Even though, in Aristotelian and Islamic logic and philosophy, inherently impossible affairs don’t actualize in the world and can’t be actualized, they are considered meaningful, and thus their characteristics and their philosophical judgments have been discussed by Islamic philosophers. In this paper, I have argued that there are some flaws in the arguments which have presented for the meaningfulness of impossible affairs by such philosophers. In addition, I have suggested some philosophical and logical arguments for their meaninglessness. According to some Islamic philosophy rules, such as ‘the contrast between a’dam wa malike’ (positive and privative), we can argue that impossible affairs are indeed compound words which are constructed through wordplay. Although the parts of such compound words may have meaning, they, as a whole, don’t refer to anything and so don’t bring about anything in our minds. We have just the illusion of their meaningfulness when we are talking about them, and that’s why we call them ‘pseudo-concepts’. This view has some important consequences which have been discussed in the paper. در منطق و فلسفة ارسطویی و اسلامی، محالات ذاتی دارای مفهوم و معنا تلقی می‌شوند، هرچند در خارج محقق نمی‌شوند و نمی‌توانند بشوند. محالات، احکامی فلسفی دارند که در امور عامة فلسفه مورد بحث قرار می‌گیرند. در این نوشتار، ضمن رد دلایل اندکی که بر معنا‌داری محالات ذاتی آورده‌اند، چند دلیل فلسفی و منطقی بر بی‌معنایی محالات ذاتی اقامه خواهیم کرد. به‌نظر می‌رسد مبحث منطقی «عدم و ملکه»، مبنای خوبی برای تشخیص بی‌معنایی جملات و مرکبات به دست می‌دهد. بر این اساس و توضیحاتی که در متن آمده است، محالات ذاتی را باید الفاظ مرکبی دانست که از طریق بازی با الفاظ ایجاد شده‌اند و هیچ مفهومی را به ذهن نمی‌آورند، بلکه صرفاً ذهن را به توهم معنایابی می‌اندازند؛ محالات ذاتی «مفهوم‌نما» هستند. پیامدهای مهم این نظریه در این نوشتار به اجمال مورد اشاره قرار گرفته‌‌‌اند.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 Anselm’s Ontological Argument and the Self-Comparison Problem برهان وجودی آنسلم و مسئلة مقایسه با خود 89 108 843 FA حامد قدیری دانشجوی کارشناسی ارشد منطق تربیت مدرس داود حسینی استادیار فلسفه دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2013 02 10 Anselm’s ontological argument is the most famous one which has been controversial since its appearance. One crucial part of the argument is “if [that than which nothing greater cannot be conceived] exists solely in the mind even, it can be thought to exist in reality also, which is greater.” According to this part, one can make a comparison between “that than which nothing greater cannot be conceived” when it does not exist and itself when exist. Thus, there is a problem (we dub it self-comparison problem): how can one model this kind of comparison? In this paper we will try to evaluate four attempts to solve the problem–namely those of Milican, Oppenheimer & Zalta, Lewis, and King. In responding to the problem, Milican and Oppenheimer & Zalta have dissolved the problem; Lewis uses possible-worlds semantics to model the comparison; and King, as Lewis, models it but by means of the intentional objects theory. We firstly argue that the problem is genuine and cannot be dissolved, secondly Lewis presupposes his, arguably problematic, possible-worlds metaphysics; and thirdly, King errs in recognizing the relata of the comparison. برهان آنسلم از نمونه‌های نامور برهان‌ وجودی است که قرن‌ها محل بحث فیلسوفان و منطق‌دانان بوده است. یکی از کلیدی‌ترین فرازهای این برهان چنین است که «اگر [آن‌چه فراتر از آن قابل تصور نیست] در ذهن وجود داشته باشد، آن‌گاه می‌توان همین فرد را به‌عنوان موجود تصور کرد که فراتر است». بر اساس این فراز، می‌توان «مسئلة مقایسة با خود» را مطرح کرد؛ مسئله‌ای که اولاً به تمایز میان «آن‌چه فراتر از آن قابل تصور نیست» و «آن‌چه فراتر از آن قابل تصور نیست به‌عنوان موجود»، و ثانیاً به مقایسة میان آن‌ها می‌پردازد. در این مقاله، نگارندگان تلاش می‌کنند پاسخ چهار تقریر از برهان وجودی آنسلم، میلیکان، اوپنهایمر و زالتا، لوئیس، و کینگ، به «مسئلة مقایسه با خود» را بررسی کنند؛ در مقام پاسخ‌گویی به این مسئله، میلیکان و هم‌چنین اوپنهایمر و زالتا آن را منحل کرده‌اند، لوئیس با استفاده از جهان‌های ممکن لوئیسی به حل آن پرداخته است، و کینگ با بهره‌گیری از نظریة اشیای التفاتی کوشیده است این تمایز را مدل کند. در این نوشتار استدلال می‌شود که مسئله منحل‌شدنی نیست؛ مدل لوئیس نظریة وی در باب جهان‌های ممکن را پیش‌فرض می‌گیرد و نظریة اشیای التفاتی باعث ایجاد مشکلی می‌شود که صورت‌بندی کینگ را از اعتبار می‌اندازد.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 Modal Concepts in the View of Diodorus, Philo, and Chrysippus مفاهیم موجهه از نظر دئودوروس، فیلون، و خروسیپوس 109 128 844 FA فرشته نباتی استادیار فلسفة علامه طباطبایی Journal Article 2013 05 08 Diodorus, Philo, and Chrysippus were the most important Megarin-stoic logicians. Modalities were one of the most interesting topics for them. In the history of logic, their views about modal concepts, definition of necessity, possibility, impossibility and the relations between these concepts are important and can be helpful to illustrate some other logicians’ views. Because of the deterministic view which is associated with his definitions of the modal concepts, Diodorus’ views have been discussed more than two other logicians’ views,. Philo and Chrysippus’ definitions are closer to common sense but aren’t compatible with their deterministic views. دئودوروس، فیلون، و خروسیپوس از برجسته‌ترین منطق‌دانان مگاری ـ رواقی بوده‌‌اند و موجهات یکی از مباحث مورد توجه این منطق‌‌دانان بوده ‌‌است. نظرات این متفکرین در مورد مفاهیم موجهه، تعریف ضرورت، امکان، امتناع، و رابطه و نسبت این‌ها با هم از مباحث جالب تاریخ منطق است که به روشن‌شدن برخی از مواضع منطقی منطق‌دانان دیگر در این زمینه هم کمک می‌‌کند. از میان این سه تن، نظرات دئودوروس بیش از همه مورد بحث بوده و هست. این توجه عموماً به این علت است که تعاریف دئودوروس از این مفاهیم همراه نگاهی دترمینیستی به عالم است. تعاریف فیلون و خروسیپوس گرچه با درک عرفی سازگارتر هستند، با موضع دترمینیستی آنان هم‌خوانی ندارد.

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منطق‌پژوهی 2383-0662 4 1 2013 03 21 Quine and Aristotelian Essentialism تحلیل نادرست کواین از ذات‌گرایی ارسطویی 129 144 845 FA عطاءاله هاشمی کارشناس ارشد منطق علامه طباطبایی Journal Article 2013 04 17 Quine, the famous American empiricist philosopher, in wake of his criticisms of quantified modal logic, believes that the logic is committed to a doctrine which he calls Aristotelian Essentialism, and tries to prove that the doctrine is meaningless. He defines Aristotelian Essentialism as a doctrine which distinguishes between things’ essential and accidental properties, and the distinction is independent from the language in which the things are referred to, and also the ways by which they are specified. In the present paper, based on Aristotle's works, I have tried to find out whether Quine has defined the Aristotelian essentialism correctly, and whether his criticisms of essentialism include what Aristotle means by essentialism or not? I have argued that Quine has not analyzed Aristotelian essentialism correctly. Keywords: Essentialism, Modality, Aristotle, Quine. کواین، فیلسوف تجربه‌گرای شهیر امریکایی، در پی انتقاداتی که به منطق موجهات محمولی دارد آن را متعهد به آموزة ذات‌گرایی ارسطویی می‌داند و می‌کوشد نشان دهد که چنین آموزه‌ای بی‌معناست. او ذات‌گرایی ارسطویی را آموزه‌ای تعریف می‌کند که، مستقل از نحوة تشخیص شیء و مستقل از هرگونه رابطة زبانی، قائل به تمایز میان صفات ذاتی و عرضی برای اشیاست. در این مقاله تلاش خواهم کرد بر اساس متون ارسطو، به بررسی تعریف کواین از ذات‌گرایی ارسطویی بپردازم. از این بحث خواهم کرد که آیا او ذات‌گرایی ارسطو را درست تعریف کرده است و آیا انتقادات او به ذات‌گرایی، شامل ذات‌گرایی ارسطویی هم می‌شود؟ نشان خواهم داد که کواین تحلیل صحیحی از آن‌چه ارسطو ذات‌گرایی می‌داند ارائه نکرده است.